prowadzi do zwiększenia świadomości własnego ciała, własnej tożsamości i relacji przestrzennych. Pozwala to na normalną, celową aktywność dziecka. Podstawowe założenia tej metody to rozwijanie somatognozji, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi, nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu. Zajęcia zwykle rozpoczynają się i kończą według określonego, znanego uczniom rytuału. Nauczyciela wspiera grupa wolontariuszek, dzięki czemu każde dziecko ma swojego opiekuna. Ćwiczenia, ich przebieg i czas są na bieżąco modyfikowane, w zależności od dyspozycji i możliwości psycho – fizycznych podopiecznych. Metoda ma charakter terapeutyczny.